yillar

ben bi ara gercekten bipolarim saniyordum. meger sadece mutsuzmusum.

yaklasik 1.5 sene once, masterimin ikinci projesini nerede yapacagima karar vermeye calisirken, seceneklerden biri olan Berlin'deki enstitunun web sayfasinda procrastinate ediyordum. o sirada gordum, su an bulundugum okulla olan ortak doktora programini. "sansa bak" dedim, "tam da olmak istedigim yerle kolaborasyonlari var, belki isime yarar". ikinci rotasyonumu ve master tezimi orada yaptim. su an tam da olmak istedigim yerdeyim.

ve aslinda marttan beri, 8 aydir bu bilincle yasasam da, su an hatirladim o siteyi gordugum ve bunlari dusundugum ilk gunu. programin fotografina bakmak cok acayip hissetiriyor ama, onceki hayatimdaki ve su anki hayatimdaki butun hocalar ayni karede. hayatim komple isim oldu, ve beni bu kadar mutlu edecegini hic dusunemezdim.

su yasta hala istatistik dersi aliyorum.

sanki hayatindan mutlu olmamak olagan, herkesin yasadigi bir durumken mutlu oldugunu belirtmek gorgusuzluk gibi. genel sosyal medyada degil ama, facebookta instagramda herkes en guzel hayati yasiyor: twitter'da, blogda. amaan banane.

ben simdi new york'un gobeginde bi yandan binalarin isiklarina bakip bi yandan odev yapamiyorum ve soyle hissediyorum: demek ki simdiye kadar yasadiklarimin hepsi bugun icinmis.