yillar

ben bi ara gercekten bipolarim saniyordum. meger sadece mutsuzmusum.

yaklasik 1.5 sene once, masterimin ikinci projesini nerede yapacagima karar vermeye calisirken, seceneklerden biri olan Berlin'deki enstitunun web sayfasinda procrastinate ediyordum. o sirada gordum, su an bulundugum okulla olan ortak doktora programini. "sansa bak" dedim, "tam da olmak istedigim yerle kolaborasyonlari var, belki isime yarar". ikinci rotasyonumu ve master tezimi orada yaptim. su an tam da olmak istedigim yerdeyim.

ve aslinda marttan beri, 8 aydir bu bilincle yasasam da, su an hatirladim o siteyi gordugum ve bunlari dusundugum ilk gunu. programin fotografina bakmak cok acayip hissetiriyor ama, onceki hayatimdaki ve su anki hayatimdaki butun hocalar ayni karede. hayatim komple isim oldu, ve beni bu kadar mutlu edecegini hic dusunemezdim.

su yasta hala istatistik dersi aliyorum.

sanki hayatindan mutlu olmamak olagan, herkesin yasadigi bir durumken mutlu oldugunu belirtmek gorgusuzluk gibi. genel sosyal medyada degil ama, facebookta instagramda herkes en guzel hayati yasiyor: twitter'da, blogda. amaan banane.

ben simdi new york'un gobeginde bi yandan binalarin isiklarina bakip bi yandan odev yapamiyorum ve soyle hissediyorum: demek ki simdiye kadar yasadiklarimin hepsi bugun icinmis.

depresyon bu mu acaba.

genc olmaktan sikilan bir ben olamam degil mi. butun bu bir sey ogrenmekle, kosturmacayla, fikirler edinmeye dogrulari bulmaya calismakla gecen/gececek yillari atlayip, her seyi bilmesem de bildigimi sanacagim o yillara gecmek icin neler vermezdim. isin yoksa yasa simdi bisuru yil.

cok komik espri yaptim ama twitter'a sigmadi

dogumgunum icin kek yapicam gastronom en iyi arkadasa sordum, dedi ki yapmak istedigin tarifi bul ben sana anlaticam."cikolatali kek" google'ladim ben de.

bir tarifte malzemeler kisminda "bir tutam tuz" yaziyo ama tarifte kullanilmamis. spirituel bi anlami mi var kenarda bir tutam tuz bulundurmanin? nazardan mi koruyomus keki?

neyse espri buydu. ama bence biraz daha komik olan benim son 2 saatte bilmiyorumkactane kek tarifini birbiriyle karsilastirip kim neyi farkli yapmis da ne fark etmis diye calismis olmam. akademisyenlik mi salaklik mi? unu sonra ekleyince daha yumusak oluyor hamur sanirim. pismis mi diye kontrol etmek icin de bi kurdan batirin, kuru cikarsa pismistir.

Berlin'den New York'a gitmek: butun kirmizi isiklarda herkes gecerken gerizekali gibi saatlerce urkek urkek beklemek. Kimligimi kaybetmisim ya.

su zavalli cocuklari ayni turdan baslatan kimse beni bulsun.
bu arada reality show izleyip bunu sosyal medya'da paylasan teyze haline gelmemin tek sorumlusu Sebnem Ferah.

tam yatmak uzereyken facetime'dan bir amerikan numarasinin aramasi, "allah kahretsin yarinki mulakatin saatini yanlis hesapladim" diye dusunup acmak, baglanilamamasi, kapatip tekrar aramak, acilmamasi, google'dan numarayi sorgulamak, o bolgede hicbir okula basvurmamis olmak, kan basincinin tavan yapmasi, numaranin tekrar aramasi, acinca amerika'ya yeni tasinmis dolayisiyla numarasi kayitli olmayan kuzenle karsilasmak.

te allam gece gece. neyse iyi oldu konusmuyoduk bayadir. daha da guzeli o da acinca beni gorup sasirdi. pocket dial yapmis beni ya.

bazen twitter'a gunluk dertlerimden yakinmak icin giriyorum ama bi bakiyorum her yer toplumsal problem. aman benimki de dert mi diip gunluk dertlerime geri donuyorum.

yani diyecegim oydu ki Alman klavyelerinde z ve y nin yerleri ters ve gun icinde ona alisip eve laptopuma gelince cok sikinti yasiyorum sonra evde ona alisip laba gidince oyle iste ya neyse.

eski evimizde ust katta kopekli bir aile yasiyordu. hayvancagiz butun gun yalniz kalirdi evde ve araliklarla ic ceke ceke aglardi her gun. ben de daha cok kucuktum ve senelerce o bebise cok uzuldum. az once, 1 haftalik Istanbul tatilimden Berlin'deki evime geleli 3-4 saat olmusken yere yatmis agliyordum ve "komsulara gitmese bari" diye dusundum. sesim ayni o zavalli cocker spaniel gibi gidiyor olmaliydi. hemen sustum.

kendine not: bir daha eve (Istanbul'dakine) geldiginde geceleri oturup universite zamanindaki gunluk/facebook/whatsapp konusmalarini okuma, girip eski fotograflara bakma. gecti o yillar ve bir daha gelmeyecek. hatirlamamak tek caren.

bu da haftanin sarkisi: https://www.youtube.com/watch?v=dq6VyapoFkM

bazen dusunuyorum su adamin yaptigini yapmadigim her gun hayatimdan harcaniyor mu.
http://www.lionwhisperer.co.za

son 3-4 gundur yapicak nispeten daha az isim var, ben de her gun baska bir film izliyorum. izledigim 3 turk filminin icinden her filmde en az 1 ana karakter (birinde hepsi?!) öldü. zaten bir cicek bahcesi olmayan hayatimdaki minimal bosluklari doldurmak bu kadar gozyasina mal olmamaliydi bence siz ne dersiniz.