Elime geçen her şeyi savururken buldum kendimi. 10. sınıf edebiyat defterimi, lisenin başından beri tuttuğum tarih notlarımı, 9. sınıf dosyamı, 11. sınıf kimya defterimi. Hepsi “çöp” kısmındaydı masamın. Ve evet masamın çöp diye bir kısmı olur ben temizlik yaparken.
Bir an, sadece bir an, onları kızımın elinde düşledim. Yada aslında o kız bendim ve annemin lise ders notlarını tutuyordum. Farklı bir düş, anılarla güçlü bir bağ. Dipol-dipol.
Kimyayı ayırdım, yatağımın üstüne bıraktım. Diğer bütün anıları kaldırıp attım.
Değerli olması için az olmalı. Değer veren; bir kağıdı, belki de bir harfi öpüp koklamalı.
Geçip giden zamanları bir yerlerde bulsam. Sonra üzülsem, üzüldüğüme üzülsem. Gözyaşıma dalıp dalıp seni hatırlarım. Gittin şimdi sen. Yoksun yanımda. Bir şey istemem. Neye yarar hatıralar.
Çöpkafa’ya selam ederim uzak diyarlardan.
Hoşbuldum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder