Lisemde benden nefret eden cok buyuk cok populer bi kitle vardi, ben de onlardan nefret ederdim zaten de, yemek alirken arkamdan "orospu" diye bagirilmasini, daha bebekken anneme muayene olmus adamlarin facebook'ta benden "o mal kari" olarak bahsetmesini yine de haketmiyordum. Yine de kimseye oturup onlari sikayet etmemis ve yuzume hakaret edilip tahdit savrulmadikca arkalarindan konusmamistim. Daha sonra hep guclunun yaninda duran mudur yardimcim bu olaylari ogrenip sikayet etmedigim icin agzima sicmisti, sanki soylesem ustunu kapamayacak da gercekten bir seyler yapacakmis gibi. Diger gerizekali ergenlere o kadar kin beslemedim daha muhakame yetileri yok diye de, iste o kariya hep cok agir nefret tasidim.
Dun ogrendim ki kocasi icerideymis. Lise yillarimin en buyuk katili insanin tahayyul dahi edemeyecegim dertleri varmis.
Ve ayni lise yillarinda dertlerimi anlattigim, en sevdigim hocalardan biri olan adamin gizli cekim vidyosu cikmis, "Ben yine oyumu onlara verecegim, ben boyle hizmet gormedim, calmis cirpmis diyorlar, boyle hizmet edeceklerse calsin cirpsin, helal olsun" diyen.
Bosver lise yillarini, yaninda kalan kaliyor zaten; ama kac yasina gelirsem geleyim, zamanin insanlara ve zamanin bana yaptiklarina sasirmaktan hic yorulamayacagim sanirim.
1 yorum:
Acaba bu kadar saçma sapan insanlarla dolu, bu kadar berbat lise yılları geçirmemizin, üniversiteyi bu kadar sevmemizdeki payı ne? Sayende, derste konuşuyorum diye "bu kadar anlatacak derdin varsa, bi psikoloğa git" diyen fizik hocamı, çıkma teklifini kabul etmememi faşist ve ırkçı olmama bağlayıp bütün okula yayan çocuğu falan andım gece gece.
Yorum Gönder