bu aralar dilimin ucuna dönüp dolaşıp aynı cümle geliyor. Hande Altaylı'nın. Kadını sevdiğimden ve çok kaliteli yazdığından falan değil, yazdığı konular abidik ve gubidik. ama kurduğu cümleler.. döndürüp döndürüp bir daha okutuyor kitaplarını başka cümlelerin altını çizdirterek ve kaybedilen zamana yandırıyor çünkü daha evde bisürü okumak istediğim kitabın hakkını yiyor..
..ne sevmemenin özrü vardı ne de sevilmemenin çaresi..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder