pre-primary

shuttle'dan da blog yazıyorum ya artık sosyal medyanın kölesiyim çok net.

ben 1 sene aradan sonra tekrar baleye başladım, ben yokken insan azlığından sınıflar birleşmiş de benden 4 yaş büyük okulun en iyi bale yapan, aynı zamanda en küçük sınıfların da öğretmenliğini yapan arkadaşlarım da bizim sınıfa gelmiş. ya da biz onların sınıfına gitmişiz bilmiyorum çok da önemli değil neden konuyu dağıtıyorsam. işte 3 derstir kızlara bakıp bakıp "vay anasını bu yaştan öğretmen oldular bak ne güzel gelecek hem asıl meslekleri olucak hem de bunu böyle götürürlerse.." diye devam eden bir sürü düşünce geçiyordu aklımdan. ama benden çok açık ara iyi oldukları için hiç hayalini bile kurmuyordum yani.

dün facebook'da olmayan vaktimi öldürürken, facebook'tan mail almadığım için hiç görmediğim bir grup davetini görüp nası sevindim. lisede 4 sene birlikte modern danslar hazırladığım ablam, yani aslında bildiğin okulda küçük sınıfların bale hocasıydı ama biz çok yakındık, benim okulumdan ayrılmış da kendine dans okulu açıyormuş. ay bir sevindim bir sevindim anlatamam, hep isterdi zaten de ayrılamazdı falan. neyse işte bugün de onu ariim iş çıkışı diye düşünürken işten çıktığımda telefonuma baktım ki o beni aramış.

hebelöy diye açtım tebrik ettim falan, neyse sonra buraları hızlı geçiyorum shuttle kalkıcak, bana küçük sınıfların asistanlığını teklif etti. bu sene bir stüdyo kiralamış orada ekimde başlayacakmış dersler, sonraki sene de bina inşaatı bitiyormuş bayağı okul olacakmış, o olmadığında dersleri yapabilecek o varken de yardım edecek asistan olur musun vaktin var mı dedi, vaktim yok ama olurum dedim. yani vaktim yok demedim korkar da başkasına teklif eder diye OLURUĞAAAM dedim hatta. çok da mutlu oldum hemen oturdum yazdım bunu. şimdi ben böyle heycanlanırım olmaz genelde böyle şeyler ama bu çok olur gibi geldi bana, hepsi de öyle gelir zaten başta. ama olsun sevincem ben. oley :)