Ister hakaretlerle yalanlarla icini acita acita, ister de yavas yavas hissetmeden unuta unuta uzaklas, o arkadasliklarin ilk bastaki gibi olmasi, eski esprileri hatirlayip bagira bagira gulunen gunleri yeniden, aradan aylar/seneler gecmemis gibi yasamak cok zor. Benim basima bir kere geldi onda da yine basa donuldu. Ellerim gidiyor yine duygu dolu mailler/mektuplar dosenmeye ama tutuyorum kendimi. Gecmisi gecmiste birakip yasadiklarin icin minnettar olmak, anilara saygi duymak; onlari diriltmeye calisirken temelli gommekten daha onurlu. Belki karsimdakiler de boyle hissediyordur. Hissetmiyorlarsa da canlari sagolsun.
"Let's never come here again, because it will never be as much fun." -Lost in Translation
##
Isyerinde, labda, stajda, sinavlara calisip proje bitirmeye calisirken, siz milletle geyik yapip saatlerce bir isi bitiremeyip, sabahin korunde gelip geceyarilarinda cikarken; vaktinde gelip kimseyle konusmayip sizin 8 saatte oyalanip sosyallesmekten bitiremediginiz isi kimsenin yuzune bakmadan kimseye gulmeden 2 saate yapip evine siktirolup giden o insan var ya, dostlarim, o insan mutsuz. O insan artik benim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder