hiçbir zaman "herkesin yetenekli olduğu bir şey vardır, iş onu bulmakta" hurafesine inanmadım ama her şeyde benim kadar yeteneksiz kimse yok zannımca.
baleye 15 sene gittim diyorum her delik bulduğumda, gurur duyuyorum çünkü, ama ne kadar iyi yaptığımla değil, bu kadar kötü yaparken devam etmemle. nitekim bırakmamın da kötü yapışımla ve sıkılışımla alakasız olması beni mutlu eden bir faktör.
neyse ya uzatmayacağım konuya giriyorum karnım aç,
hayvan sevgimden mütevellit merak saldığım binicilikte de ziyadesiyle sıçtım. bir kere ata ne kadar şevkatli yaklaşsam da, ne kadar sevsem de onu, eminim benden daha çok sevmiyordu hayvanları orada, kadının mütemadiyen "altındaki kütük değil" demesi, her seferinde üzengilerin üzerinden sıçrayarak kadına bir uçan tekme atma dürtülerime engel olmama neden oldu. işte ne bileyim "senin de biraz çaba göstermen gerekiyor" lar, "aağaa kasma kendini noldu korkuyor musun ehuhe"ler, attan soğutamadı beni tabii ama ata binmekten soğuttu daha ilk seferinde. devam edeceğim yani o kadar da değil ama; o kadına düşmemek için ne gerekiyorsa yapacağım.
olur ya, bir gün herhangi bir şeyin hocası olursam, söz veriyorum kimseyi o şeyden soğutmayacağım.
amin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder