ya aslında hakkaten o diil de,
ben bu aralar çok kendimle konuşuyorum. yani içimde zaten susmayan bir ordu vardı ama aklıma aniden bir şey gelince veya bir şeye aniden çok şaşırırsam bir cümle kesinlikle çıkıyor ağzımdan kendime söylediğim. etrafta insanlar olunca da çok dert olmuyor konuştuğumun farkına varıp sanki onlara söylüyormuşçasına davranabiliyorum, kendime de çaktırmıyorum da yalnızken çok korkuyorum kendimden.
örneğin odada olmadığını sandığım oda arkadaşım meğer yatağında uyurken bir şeyler dedim mi deli gibi merak ediyorum. demiş olabilirim çünkü çok rahat.
az önce de "anaam resitlere bakmadık!" dedim. odamda bir kendim bir ben otururken. hayır siz kimsiniz onu da anlamadım ki.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder